Na de lunch ben ik terug gelopen met de Duitse jongen en de Oostenrijker. Samen zijn we langs de International Student Office geweest om onze verzekeringen te regelen. $250,- voor een semester. Maar ik had al een ´super´ reisverzekering afgesloten in Nederland á 52.50 per maand, dus ik hoopte dat die kosten er ook niet nog eens overheen kwamen. Gelukkig stond Gouda verzekeringen op de ´Approved Insurance List´ maar echter bij het land Norway... Hmm. Hij zou het nog verder uitzoeken en om half 5 moet ik daar weer terug zijn. De Oostenrijker gaat fitnissen met de Fransman (Cedrick) die we ook hadden ontmoet tijdens de lunch. Ook ik wordt meegevraagt door de Oostenrijker maar kan niet omdat ik nog langs de International Office moet. Ook zal ik nog schoenen moeten kopen en some sporting clothes. Als ik in de International Student Office aankom zit het Mexicaanse meisje er ook weer (Claudia). Zij zit te wachten totdat ze met dezelfde kerel als mij kan praten over haar courses. Nadat mijn verzerkering gelukkig is approved gaan we beiden naar The Warehouse waar ik m´n sportkleren goedkoop kan kopen (aldus Petra) en Claudia heeft een wekker nodig omdat ze die nog niet heeft en het misschien toch wel handig is als je vroeg op moet. En het is erg goedkoop at The Warehouse. Ik heb 60 dollar (34 euro) betaald voor een stel sportschoenen ($30), een broekje, shirt en twee handdoeken. We lopen terug all up to Queenstreet (een 2 á 3 km) en daarna nog ongeveer een kilometer om bij Wellesley te komen.

Ik eet een broodje en vertrek richting de Library Cinema om ´A Decent Factory´ te zien waar ik gister al een kaartje voor had gekocht. De film was eigenlijk best wel voorspellend als je het stukje in het blad van het filmfestival gelezen had. "Can a corporation balance profit-making and social responsibility? With Western multinationals outsourcing production to countries with cheaper labour, inferior working conditions and loose environmental standards, this is a central question for corporate managers, investors and customers. In Thomas Balmés´ revealing film, Finnisch cellphone giant Nokia gets more than it bargained for when it decides to audit one of its Asian suppliers. Leading the mission is Nokia´s recently hired Ethics and Environmental Specialist who travels to Shenzhen, China to meet with the European and Chinese managers of a local factory and tour their facilities. The consultants don’t have to dig too far to unearth numerous violations of the already lax Chinese laws on minimum wage and working conditions... With surprising humour, Balmés presents the awkward dance between the probing Nokia inspectors and uneasy local managers, fashioning a perceptive insider’s look at a not-so-decent factory that gives new meaning to the phrase ´Made in China´" Een film over hoe de fabrieken functioneren in de lage lonen landen als China. Nokia is hier het middenpunt omdat deze dit onderzoek naar de productie omstandigheden opstart. Nokia is ongerust over hun reputatie als het naar voren komt dat ze produceren in lageloon landen in fabrieken die zich niet aan de regels houden. Nokia wordt voor twee keuzes gesteld; beweren (tegen de werkelijkheid in) dat ze goed bezig zijn en dat alles via de regels verloopt, of dit onderzoek doen en proberen hun productielijn cq de fabriek te laten functioneren zoals het volgens de wetten hoort. In de film kwamen de dingen naar voren die iedereen over het algemeen wel weet. Zo worden de ´workers´ onderbetaald (behalve als ze overwerken, dan verdienen ze net minimum) en zijn de omstandigheden niet erg goed. Zo moeten alle werknemers op de fabriek wonen en zitten ze met 8 man op 1 kamer. De douche is bijvoorbeeld boven de wc en is de waterplaats van de fabriek in de toiletten met daarin ook het chemisch afval waar de drinkbekers gewoon opstaan. Ook mogen de mannen (10%) niet naar de vrouwen (90%), maar andersom wel. Ze mogen dan niet bij elkaar slapen en zodra ze een kind krijgen dan zal ze een abortus moeten doen of ontslag nemen omdat de directeur van de fabriek getekend heeft voor de ´birth control statement´. Ook kwam duidelijk naar voren dat de managers zich van veel dingen duidelijk bewust zijn maar gewoon erg laks zijn. Ze verzinnen een smoes om bepaalde dingen te verklaren, zoals dat er geen contracten zijn met de werknemers omdat de fabriek zich niet aan (sommige) wetten houd en ze daarom geen contracten mogen maken. Ook komt de overheids inspectie eenmaal per jaar maar die zegt er niks van. Een film die duidelijk visualiseert wat we al wisten. Het is erg handig om ook beelden te hebben bij de verhalen die je kent, nu heb je gezien hoe het er echt aan toegaat. Nadat ik thuiskom pak ik een Grolsch en ga slapen.

Plotseling valt er een glas uit m´n bril. Ik balen natuurlijk, want had dat nou niet thuis kunnen gebeuren, dan had ik dat gekloot hier niet. Ik op zoek naar iets waarmee ik hem weer dicht kon draaien, want alleen het schroefje was losgeschoten waardoor het omhulsel los stond en het glas eruit viel. Met een schaartje kwam ik een heel eind, maar dat was niet genoeg. Ik op zoek naar m´n Zwitsers zakmes die ik gekregen heb voordat ik hierheen ging, nergens te vinden... Fuck. Ik naar beneden, naar Petra en Peter, nee, zij hadden ook niks. Peter zei dat hij een zakmes had en inderdaad, net zo´n Zwitsers zakmes. Ik gebruikte de pincet en alles kwam weer goed. Daarna vertrokken richting de bioscoop om kaartjes te halen voor vier films en langs de slijterij om bier te kopen. Een sixpack blikjes Heineken 13 dollar! Dat is een dikke 7 euro! Maar die tegenvaller compenseerden ze weer door de 33cl flesjes Grolsch `maar` 11,50 dollar te maken (een euro goedkoper). Dus ik koop, natuurlijk met heel veel tegen zin en spijt de flesjes Grolsch in plaats van de blikjes Heineken... ;) Bij terugkomst was het half 8 en mijn maag begon langzamerhand te rommelen. Ik pak een paar broodjes en besluit morgen wel weer gezond warm te gaan eten. S´avonds loop ik nog even naar de lounge en de film Paycheck is bezig met zijn laatste halfuur. Na deze, hoe zou ik hetzeggen, Amerikaanse actiefilm uitgezien te hebben ga ik weer naar boven aan het werk. Rond 12 uur ga ik op bed en wordt om half 3 gewekt door een sms. M´n vader en broertje vertrekken morgen voor een maand op vakantie richting oost-europa. Na wat sms verkeer kon ik maar niet slapen en ben tot 8 uur wakker geweest om er vervolgens uit te gaan. Toch viel het me mee hoe moe ik was en ik was voor het eerst niet duizelig.

Tegen de avond ga ik noodles maken in de student lounge, waar een zithoek is met de tv, tafel met kranten en de keuken. Ik heb die middag Noodles gekocht, hot and spicy. Achterop staat een warning: ´the pepper is really hot´, dus ik doe er maar een kwart in. Nou, jezus, HEEET!!! De volgende keer maar niet, sjongejonge, er leek geen einde te komen aan die waterkraan. Tijdens het eten wordt ik uitgenodigd door een van de leidsters Petra voor de ´new student party´ waar ik na het eten ook beland. Het leuke is dat alle leiders van dit gebouw zelf ook (vierdejaars) studenten zijn en betaald krijgen om hier te wonen. Ze begeleiden internationale studenten en ook gewone binnen dit gebouw. Op de party gaan we het bierspel doen alleen heb ik geen bier (wat hier erg duur is trouwens). Een nieuwe Noorweegse jongen geeft me een Heineken en ik doe vrolijk mee aan de game. M´n eerste biertje hier viel er ook goed in. Een persoon deelt per persoon de kaarten uit met een vraag, zwart of rood. Zeg je rood en de kleur van de kaart is zwart, moet je een slok nemen. Daarna was de vraag wat voor soort kaart, shoppen, hart, klaver of ruit. Nu had je twee kaarten en moest je zeggen of de volgende kaart ertussen zit of erbuiten. Je hebt bv. een 5 en een boer, en je zegt van erbinnen en het is een 2, dan moet je een drinken omdat hij niet tussen de 5 en de boer zit qua waarde. Vervolgens worden er twee kolommen kaarten uitgelegt waarbij elke rij een biertje is. Degene die uitdeelt mag dus zelf weten hoeveel rijen hij/zij neerlegt. Elke rij is +1 biertje. Ook wordt er een waarde aan de kolom gegeven. Zo kan de linker ´drink´ zijn en de rechter ´donate´ of andersom. De eerste linker kaart wordt omgegooit. Heb je dezelfde kaart (dat wil zeggen een van dezelfde waarde, zoals een 9, het maakt dan niet uit wat voor 9 het is), dan neem je 1 slok bier. De rechterkaart wordt omgelegt, heb je deze, dan moet je 1 biertje weggeven. De twee kaart van de linker rij wordt omgegooit, wie deze kaart heeft moet nu 2 slokken drinken. De twee rechterkaart komt daarna en wie deze kaart heeft moet 2 slokken weggeven. En zo gaat het door net zolang totdat de rijen opzijn. Het is vooral lullig als er 8 rijen zijn en er twee zijn die 8 mogen weggeven. Het was volgens mij erg logisch dat Doug deze dubbele porsie kreeg. Na het spel 2x gespeeld te hebben ben ik tijdens het derde spel door m´n biertje heen (heb maar rustig gedronken omdat ik er maar 1 had). Dan maar Jack Daniels en ik schenk er een in. Ook m´n eerste wiskey is heerlijk. Daarna gingen ze Circle of Death doen, het was meer een Oval of Death, maargoed. Kaarten in het ´rond´ leggen, een ertussenuit pakken en in het midden leggen. Wie de cirkel verbreekt moet in z´n blote bast een dansje doen of id. Aan elke kaart is een waarde vastgesteld, zo is een boer een duimenkoning, en is een 5 kaart vijf slokken bier. In Nederland heet dit het bierspel. Dit spel doe ik maar niet mee, want als ik wiskey net zo moet gaan drinken als bier dan hou ik het geen twee rondes vol denk ik. Als de game afgelopen is vertrek ik samen met het Mexicaanse meisje en we gaan slapen.

Op de campus aangekomen tref ik de jongen die alles regelt. Peter zit in een rolstoel en heeft polio. Hij legt me alles uit en neemt me zelfs mee de stad in om wat te gaan eten. Hij stelde me voor aan al z´n vrienden en s´avonds ben ik uitgenodigt bij al z´n vrienden om een biertje te gaan halen. Maar of dat wel zo verstandig is na 55 uur op met 2 uur slaap en alleen maar vliegtuigvoedsel... Dat vliegtuigvoedsel is trouwens niet echt geweldig, vooral de bacon egg langs je laten gaan, daar krijg je heus geen spijt van.