Nadat we de bus terug hebben genomen kom ik nog mooi optijd voor m´n film; ´The Digital Space´. Een aantal korte digitale animaties met verschillende technieken. “Digital animation remains an amorphous term. Depending on the platform of the lecturer, digital animation may be the natural development of the art of animation, referencing all that came before it; an all-new aesthetic, rewriting the rules as it sweeps all before it; or a powerful aesthetic development shaped predominantly by commercial applications. The arguments will, hopefully, never be resolved. The festival is delighted to stir each of these pots within this selection of works favouring abstraction over representation, and experimentation over application.” De films hadden als titels: Obras; this magnificent feat of filmmaking epitomises the technical possibilities of digital technology. A seamless virtual tour of the ruins of Barcelona created from hundreds of disparate fragments.
Empire; The perfect juxtaposition – an imagined, invisible array of modern weaponry is imposed onto real footage of a more gentle time. Ninja Tune: Highlights; This legendary UK music video label was created in 1990 by Coldcut. Eschewing the normal desire to have their work screened on TV, they instead concentrate on works which turn up in the clubs, raves and concerts. In lieu of an entire programme of their best work, here are a couple of highlights. The Journey; A charming and evocative, although somehow fraught, journey through a gently undulating digital landscape.
Grau; Pure abstraction at its very finest and most imaginative. Will The Summer Make Good For All Of Our Sins; A truly creepy, nightmarish world virtually seeps off the screen and slowly spreads its tentacles into the theatre.
Kontrol-Eskape; Digital animation legend ‘mAt&spoN’ thrusts his latest masterpiece onto the screen. A demented hand rampages through a machine cityscape.
Chrysalide (Pt 1); An astounding tour de force of pure character animation. The filmmakers have generously allowed this fully animated extract of a larger experimental film to screen.
Don’t Touch Me When I Start To Feel Safe; An utterly transfixing digital manipulation of photo-realistic figures.
Loop; An astoundingly rich three-dimensional world traversed simultaneously by a speeding camera and a crawling snail.
De animaties waren wel leuk gedaan maar het viel erg tegen. Het was moeilijk om de boodschap eruit te halen en sommigen waren erg langdraadig en saai. Obras, Kontrol-Eskape en Loop waren met afstand de besten. Loop vond ik nog het leukst gedaan met een slak die vanalles op een witte achtergrond meemaakt. Toen ik de zaal uitliep kwam ik Jens tegen, die zat (blijkbaar) ook in de zaal en vond het ook tegenvallen.

Daarna voor het eerst naar de ´meal program´. Ik heb me opgegeven voor de all-meals program zodat ik hier niet hoefde te koken en op een single room kon. Voor weinig geld meer krijg ik nu 3 maal daags een maaltijd en hoef ik me verder geen zorgen te maken over het koken en afwassen e.d. Ideaal en goedkoop. Het eten was wel aardig, niet geweldig maar zeker niet vies. Na deze maaltijd overleeft te hebben vroegen Sara en Claudia of ik koffie kwam drinken in de Lounge. Ze vonden dat ik maar veel koffie dronk en of dat nou echt Hollands was. Na een dikke 3 uur gepraat te hebben over vanalles en nog wat gaan we naar bed.

Daarna ben ik naar de film gegaan die ook van het festival was. Het begon met een korte film (± 10 minuten) van Nederlanse bodem. Het ging over konijnen in een fokboerderij. Het mooie aan deze film was dat hij achterstevoren gespeeld werd. Wel grappig, zit je in Nieuw Zeeland en krijg je een Hollandse film voor je neus.
Daarna begon The Wayward Cloud. “The most-talked about film at the Berlin Film Festival this year was the latest from festival regular Tsai Ming-liang (Goodbye Dragon Inn). Tsai's deadpan studies of alienated souls adrift in a usually sodden Taipei have always worked a delicate territory between existential pathos and absurd comedy. With The Wayward Cloud Tsai jettisons the delicacy to deliver a film that fluctuates wildly between broad camp tomfoolery and an even more desolate view of pornography than you'll find in Lukas Moodyson's Hole in the Heart. Playing characters they've played for Tsai before, Lee Kang-sheng is now a porn star, hard at work in the apartment above his old friend and new love Chen Shiang-chyi, who remains unaware of his new profession until the film's gruesome conclusion. Touching scenes of their mutual apprehension are intercut with scenes of Lee engaged in bizarre acts with watermelons and out-of-it women, not to mention lewd dance numbers lip-synched to vintage Chinese torch songs. “An in-your-face mixture of brilliance and false notes.”” De film was erg raar en het is onmogelijk om uit te leggen hoe en wat de film was about.

Na de film ben ik gaan eten en s’avonds met de Fransen en Oostenrijker in de Escape uitgegaan. Tegen 3 uur snachts komen we terug en in Queenstreet is het net een autoshow. Al die gepimpte auto´s en er staat zelfs een file!!! Auto´s rijden gewoon heen en weer die straat om ze te showen.

Tegen 8 uur gaan we hongerig naar huis en wanneer ik m´n eten heb gekookt vragen Claudia en haar vriendinnen of ik erbij kom zitten in de Lounge. Ze hadden het net over mij en vroegen waarom ik geen business studeerde. Ze vonden me alledrie zo´n type en dat creative gedoe was maar niks voor mij. Ik dacht erg structureel en was erg business minded aldus hun indruk. Ik vond het knap dat ze dat zo konden zien omdat ik ze nog geen week ken en er alleen maar ´how are you´ tegen had gezegt. De hele avond hebben we in de lounge gezeten en ik vertelde wat ik deed en heb ik dingen laten zien die ik gemaakt had. Ze waren erg geinteresseerd en vooral verwonderd over wat ik allemaal doe en gedaan heb. Na veel praten en koffie gaan we tegen half 12 naar onze kamers.

Vervolgens naar de gym met de Oostenrijker en de Fransen en rond 6 uur moet ik richting de film 'Sorceress of the New Piano'. Een film over een toy-piano pianist. "Margeret Leng Tan, charismatic diva of the avant-garde piano's, provides a seriously enlightening crash course in her repertoire in this highly entertaining documentary portrait. She strikes the keys with the full length of her forearm, leans into the Steinway to pluck the strings, or manipulates the bolts en pegs in a 'prepared' piano to the rigorous instructions of mentor John Cage, matching evangelical zeal with unerring musicianship. Singapore-born, now New York-based, she was a classical prodigy who converted early to the adventurous experimentation of composers Cowell Cage and Crumb, the "Three 'C's" whose works she illuminates so vividly in this film. "I loved Sorceress of the New Piano! Margaret Leng Tan is one of those rare, nay unique, artists whose passion and creative awareness help her audience discover and appreciate the most intriguing, under-known music of the 20th century in Evans Chan's mesmerizing documentary." Grappig is dat voordat de film begint er een drietal toy piano's op het podium staan. De director van het filmfestival komt achter de microfoon en kondigt Margaret Leng Tan aan. Ze komt het podium op en speelt driekwartier op de toy piano's. Ze kan wel spelen, alleen het geluid van de toy piano's is niet uit te staan. Het klinkt hetzelfde als zo'n deurbel. Ding Dong. Na haar optreden begon de film. De camera kwaliteit was slecht, filmtechnisch ook en de montage was superslecht. Een leuke film omdat het over iets unieks gaat, maar ik hoef hem niet weer te zien.

Omdat deze film zo uitliep moest ik weer rennen om kaartjes van m´n kamer te gaan halen voor de volgende film. Ook moest ik nog eten en daar had ik een krappe 10 minuten voor. Samen met Claudia ga ik naar 'The World'. Een film over China nu. "The World, set in a vast global-replica theme park in Beijing, is the first officially condoned film by the celebrated young director of Xiao Wu and Unknown Pleasures, and his first to deal with city life. "China's headlong rush to modernise continues to throw up endless problems and contradictions, not least the awkward gap between the country's wishful image of itself as a sophiscated 'developed nation' and the widespread desire among Chinese people to travel abroad or, preferably, emigrate. Jia Zhang-ke addresses that gap head on... Tao (Zhao Tao) is a singer and dancer in the park's shows; her boyfriend Taisheng is one of the security guards... Around them are assorted go-getters, gangsters, social climbers and sleaze balls, all of them as emblematic of 'New China' as the villagers who flock to Beijing to earn big money doing dangerous jobs in the construction industry. As a snapshot of China at a particular moment, this is in sharp focus. As a movie, it's highly original and brilliantly achieved." Deze film is tot nu toe een van de mooiste films die ik gezien heb, prachting filmwerk, goede muziekondersteuning en een erg goed verhaal. Je zit duidelijk hoe de Chinese wereld in elkaar steekt en hoe man/vrouw met elkaar omgaan. De mannen willen de touwtjes duidelijk in handen houden en de vrouwen worden nauwelijks vrijgelaten. Het stel Tao en Taisheng staan in het middenpunt van deze film. Hun relatie gaat redelijk. Taisheng loopt wat te hard van stapel en Tao maakt het uit. Een dag later komen ze elkaar weer tegen en Taisheng drinkt er op aan om dat Tao het moet vergeten en ze gaan als stel weer verder. Ondertussen ontmoet Taisheng ook een andere meid waar hij ook regelmatig is. Tao heeft weer alle vertrouwen in haar vriend maar als ze zegt dat Taisheng haar nooit mag verlaten zegt hij dat alles in het leven onzeker is en dat je alleen op jezelf kunt vertrouwen/rekenen. Tao zegt daar niks op als ze samen romantisch in bed liggen. Wij weten als kijkers dat hij ook een andere vrouw regelmatig bezoekt en haar ook leuk vind, dus betekenen zijn woorden heel wat anders dan voor Tao. Een collega van Tao heeft ook een vriendje en die twee zitten altijd te bekvechten. Het meisje moet steeds zeggen waar ze geweest is als ze even alleen weg is. Op den duur loopt hun relatie hierop stuk. Toch krijg je een ogenblik later te zien dat ze gaan trouwen! Tao wil nu ook trouwen en zegt dit tegen Taisheng, hij vind dat dat nog wel even kan wachten. Op de bruiloft is Taisheng even naar buiten gelopen en Tao leest onderschuldig een nieuw bericht op zijn telefoon die op tafel ligt. Een sms van die vrouw die hij regelmatig bezocht. ´Ik zal je nooit vergeten´. Ze heeft nu een visum gekregen en vertrekt naar Frankrijk. Tao vertrekt zonder goedendag te zeggen tegen Taisheng en gaat naar het appartement van het getrouwde stel om op het huis te passen. Taisheng komt s´avonds daar ook plots aan de deur en vraagt wat er mis is met Tao. Ze zegt niks en de volgende shot is een vroege ochtendshot waarbij er twee mensen uit een deur worden gedragen. Allebeide zijn ze vergast door een gaslek. Grappig is dat in het park waar ze werken 5 landen zitten. De slogan is 'give us a day and we'll show you the world'. Zo staat er een Eifeltoren die drie keer zo klein is, de Big Ben, de Londen Bridge, een stel pyramides, het Vaticaan, de toren van Pisa (en natuurlijk proberen alle toeristen de toren terug te duwen) en is New York ook deels nagebouwd. Grappig dat hun de twin towers nog wel hebben. Als je deze film ergens kunt kijgen/downloaden moet je dat zeker doen en hem gaan kijken.

Nadat deze film afgelopen is gaan Claudia en ik naar een grote groep mensen die in de Escape uit zouden gaan. Bij de haven aangekomen was het even zoeken maar aangekomen waren er veel van de campus. Één van de Fransen, de Oostenrijker Gernot, T-bone, de hele groep Zweden en de Mexiaanse vrienden van Claudia. Één van de Mexicanen was ongeveer twee meter en een echt behoorlijk fors. Tot twee keer toe sloote hij me 'zacht' aan waardoor ik m'n halve biertje en wiskey over me heen kreeg. Het was nothing personal en het leek me niet zo verstandig ruzie te gaan maken... Bij deze bar is het erg goedkoop op woensdag, 3 dollar voor alles! (ook wiskey!) Na daar een halfuur te zijn geweest gaan we met de hele groep naar de Globe. Onderweg kwamen we een winkelwagentje tegen en T-bone kon het natuurlijk niet laten om erin te gaan zitten. De Globe was wel een leuke tent maar wat duurder (5 euro voor een wiskey). Tegen drie uur gaan T-bone en ik naar huis en derest feest nog even door.

Gelukkig was ik nog op tijd terug om naar de film te gaan. De film heette ´Paradise Now´ en gaat over zelfmoordenaars in Israel. "The two young Palestinian suicide-bombers at the centre of this provocatively adrenalised film are hardly the fundamentalist zealots of legend. Khaled and Saïd have grown up together in Nablus and work for a pittance at a garage. They seem less threatening than testy, two guys at a loose end in a depressingly stunted environment. Both have signed up to serve the cause, despite the passionate objections of their friend Suha, daughter of a celebrated martyr. When they're given a night's notice that they're being sent to Tel Aviv in a retaliatory strike at Israeli military, they are ordered to act naturally, to conceal from their families and friends that they are about to die. The air of unreality about what's been set in motion becomes more and more unnerving as they´re briefed, fitted out as human bombs and film their stilted martyr's statements. Once they are loose in the field director Hany Abu-Assad wracks up the suspense, compounding their moral panic - can they both actually go through with this? - with our own terror of impending detonation." De film was erg mooi gefilmd en volgens mij heb ik niet eens muziek gehoord! Twee garage mederwerkers leven een gewoon, relaxed leventje en de mooie Suha komt regelmatig met haar auto die kapot is. Ze vind Saïd wel leuk maar die moet er niet zoveel van weten. Op een dag krijgen ze bezoek van een bekende en ze horen dat ze naar Tel Aviv moeten. Ze vertrekken van huis en doen hun martyr´s statement. Een verhaaltje dat het van god moest met een mitrieur in hun handen. Ze krijgen een laatste uitgebreide etensmaaltijd en worden netjes geschoren en in pak gehesen. Saïd was vanaf het begin niet erg zeker maar omdat het van god moest was het DUS goed. Hij moest blij zijn dat hij de uitverkoren is. Z´n vriend Khaled was erg zeker van de zaak en pepperde Saïd een beetje op. Ze gaan met hulp de grens over door opengesneden hekken. Aan de andere kant staat zoals gezegd een auto te wachten maar er komt ok een patroeille wagen aan. De auto die stond te wachten rijd snel weg en de heren zorgen ervoor dat ze als de bliksem terug komen aan de andere kant. Daar kan Khaled nog net op tijd de brengauto halen die wegrijd omdat er ook een helikopter aankomt. Saîd rende later weg en trof slechts een lege plek waar de auto hoorde te staan. Hij gaat weer over de grens naar de Tel Aviv kant en wacht bij een bushalte. Mensen kijken hem raar aan en als ze in de bus zitten gaat hij weer terug naar ´zijn´ kant van de grens, terug naar z´n woonplaats. Ondertussen zoeken de mensen naar Saïd en gaat Khaled alleen op onderzoek uit. Als hij maar niet opgepakt is (met al die explosieven op z´n lichaam), dit zou alle plannen laten mislukken van deze grote en goed geplande actie. De explosieven konden ook niet afgedaan worden omdat dit een nieuwe techniek was. Zodra je hem probeerde te ontmantelen ontplofde het zowieso. Khaled en Saïd lopen elkaar een paar keer net mis en wanneer Saïd bij de garage is om te vragen of Khaled daar geweest was komt toevallig Suha weer aanzetten maar haar auto. Saïd repareert het en rijd met haar mee. Hij is anders dan anders en Suha ondervraagt hem in de auto. Saïd geeft haar een eerste kus en stapt zomaar de auto uit. Op datzelfde moment vraagt Khaled aan de garage maker of Saïd is geweest en hem wordt verteld dat hij met de dame is vertrokken. Hij gaat naar Suha´s huis om op hem te wachten. Wanneer ze thuiskomt vraagt ze wat er met Saïd is en ziet dat hij ook opeens een pak draagt en er anders uitziet (westers, geschoren, haar kort). Ze trekt z´n overhemd open en treft daar de explosieven aan. Ze wordt erg boos dat het op deze manier moet want ze probeert zelf met haar gemeenschap de gelijkenissen in Israel via de normale manier op te lossen. Ze vind de zelfmoordaanslagen maar niks en praat op Khaled in. Khaled denkt dat Saïd naar z´n vaders graf gaat omdat hij daar vlakbij op een bepaalt punt afgezet is door Suha. Daar is hij inderdaad en samen gaan ze naar de ´schuilplek´ van de terroristen. Daar besluiten ze alsnog te gaan en zo gezegd zo gedaan. Ze worden de grens weer over gesmokkeld en worden gedropt in Tel Aviv. Daar aangekomen twijfelt Khaled of dit inderdaad wel zo´n goed idee is zoals Suha vertelde. Maar nu is Saïd erg zeker van z´n zaak. Toch belt Khaled de auto weer terug om naar het eigen land te gaan en ook Saïd zegt (tegen zijn zin in) dat hij terug wil. Op de parkeerplaats laat Saïd Khaled eerst instappen en doet vervolgens de deur dicht. Hij schreeuwd naar de bestuurder te vertrekken en daar vertrekt Khaled in de auto en Saïd gaat de stad weer in om de bus te zoeken. Als eindshot zie je Saïd zitten in een bus met vele militairen en er wordt langzaam ingezoomd op z´n ogen. Plots wordt het scherm wit en de aftiteling begint. Een indrukwekkende film waar je wel even over nadenkt na afloop. Nu heb je ook een beeld bij de verhalen en ook een idee met wat voor achtergrond zoiets gedaan wordt. Het scheelt dat alles wat god wil goed is en dat je dat maar domweg moet volgen natuurlijk. Hij heeft jou uitgekozen dus je moet ook nog blij zijn ook. Hij zal na de zelfmoord opgehaalt worden door twee engelen en happy ending voor hem natuurlijk. Na deze film kom ik er echt acher hoe blij ik ben dat ik daar niet woon en al helemaal dat ik geen geloof heb. Wanneer ik terugkom op Mt Terrace staan veel mede-gebouw genoten buiten en ik ga nog even buiten staan lullen met een Grolschje erbij.