Wanneer ik terugkom van de gym tref ik Claudia en James beneden in de hal. James is half-nederlands maar woont z´n hele leven al in Nieuw Zeeland. Hij zit op de Art & Design faculty en schildert veel. Hij nodigt ons uit om z´n werk te bekijken en de eerste indruk is erg verassend. Ik vond het erg mooi en gelukkig niet zo standaard. Het was futuristisch met erg veel variate. Hij vertelde dat in elk schilderij dingen van zijn leven zitten en meestal in symbolische vorm. Ik was onder de indruk van zijn werken en hij vertelde dat hij vaak een schilderij weggeeft aan exchange students omdat ze zo een leuke souvenir hebben uit Nieuw Zeeland en hij een beetje bekend word in het buitenland. Ook biedt hij aan om voor Claudia en mij een schilderij te maken. We mogen zelf weten wat we erop willen en welke stijl.
Nadat we denkend weggaan besteed ik het begin van de avond aan m´n werk (website voor Jan Pitt). Aangezien de dames weer koffietijd wilden heb ik het verplaatst naar 9uur. Zo heb ik iets meer tijd voor m´n werk en een halfuurtje koffie drinken komt er toch nooit van. Meestal praten we door tot 12 uur en dit keer was het 1 uur in de nacht.

Na lunch gingen de dames de Waiata leren en de heren de Haka; een warriordans om de vijand bang te maken. We leerden de tekst snel als groep en ook de dans passen gingen er vrij gemakkelijk in. Wat me opgevallen was dat veel Kiwi´s (= New Zealanders) de Haka wel kennen, maar de betekenis niet of ze weten alleen dat het een dans is om de vijand bang te maken. We vroegen naar de betekenis en iedereen lag in een deuk. Het ging over een man die op de vlucht was voor een stel vijanden. Hij rende naar een boerderij waar hij schuil ging. Tussen de pakken stro verschool hij zich en de vrouw die hielp ging boven hem op de stropakken staan. De vijanden kwamen en ondervroegen de vrouw. Zij had de man niet gezien en ze vertrokken weer. Ondertussen dat de man onder de vrouw tussen de stropakken zat, had hij vol zicht op haar ... Ze droegen in die tijd nog geen ondergoed en het stukje Puhuruhuru werd daarom ook extra hard door ons heren geschreeuwt. Achteraf blijkt dat dit slechts T-bone´s interpretatie is en dit het makkelijkst te onthouden is in combinate met de handelingen. De echte vertaling aldus de Lonely Planet is als volgt:

Ka mate, ka mate (It is death, it is death)
Ka ora, ka ora (It is life, it is life)
Tenei te tangata puhuruhuru (Behold the hairy man)
Nana nei i tiki mai i Whakawhiti te ra (Who caused the sun to shine)
Upane, aupane (Abreast, keep abreast)
Upane, ka aupane (The rank, hold fast)
Whiti te ra (Into the sunshine)

Na een uur oefenen gingen we terug naar de zaal waar we een uur lang één liedje leerden (met dans). Vervolgens nog een uur om de Haka (en voor de dames Waiata) te oefenen want om 5 uur begon het concert. We begonnen met de bleus van Jens en de Maori girl. Daarna was het tijd voor de Stickgame waarna we doorgingen met ons lied. Ook kreeg Markus de kans om zijn Oostenrijkse volksdans te vertonen en Maori Tom deed z´n uiterste best om bij te blijven. Vervolgens nodigde Markus ons uit om met z´n allen de volksdans te gaan doen. En zo gezegt zo gedaan. Nu was het tijd voor de dames om hun kunstje te vertonen. Alle camera´s werden te voorschijn getoverd en het was een lichtbron achter me van flitsende camera´s. Daarna konden wij los met onze Haka. Door al de andere dingen waren de meesten de teksten en handelingen vergeten waardoor het helaas erg rommelig werd. Toch kregen we naar afloop te horen dat we met afstand de beste groep internationalen waren die de Haka deden. Leuk om te horen.

Na dit erg leuke concert voor de Maori´s kon de Hangi beginnen. Een traditionele Maori maaltijd waarbij alles gebakken is in de grond met warme stenen eromheen. Alle Maori´s zongen een welkoms song en ook de jarigen Birgit en Rohit werden in het zonnetje gezet. Het eten kon beginnen en ook dit viel me een beetje tegen. Veel dingen waren zo smaakloos!

Na het eten vertrokken we weer naar de VesBar waar Rohit z´n verjaardag ook ging vieren. Daar aangekomen werden er een stuk of 10-liter kannen op tafel gezet en het verkennen van de bierspellen kon beginnen. De eerste is een spel waarbij je steeds harder moet schreeuwen dan de vorige. Je kunt dit , natuurlijk met naughty words doen maar wij deden het met ´hoewaka hoewaka hoewaka hoe´.
Het tweede spel was ook erg leuk, je moest ´oe´ zeggen (of iets gewoon iets, als je maar wat zei) en geeft de beurt door naar je buurman. Als je de beurt doorgeeft wijs je laag met je vingers, maar als je de richting wilt keren doe je dit boven je hoofd. Stel we gaan rechtsom, eerste geeft hem door, tweede doet z´n linker lage vinger/arm naar rechts en de derde doet zo´n rechterarm omhoog en wijst naar links. De route is nu omgekeert en de volgende (/vorige) moet nu kiezen of hij linksom gaat of er weer tegenin gaat. Vaak wordt de fout gemaakt en de handeling, bijvoorbeeld bovenhands doorgeven (dit hoort onderhands te gebeuren, bovenhands is de richting wijzigen).
De Maori´s hadden ook twee leuke games. De eerste zegt 1, tweede persoon 2 en dan terug naar de eerste die 1 zegt. Vervolgens beginnen we weer overnieuw alleen +1. 1e persoon zegt one, 2e persoon zegt two, derde persoon zegt three, tweede persoon zegt two en eerste persoon zegt one. Dit gaat zo steeds maar door netzoalang iemand z´n nummer niet meer weet of vergeet te zeggen.
De andere game is de fuck game. Je kiest een fuck uit met een symbool wat je met je armen doet. ´Superfuck, Superfuck, better than a lovely fuck´. Nu gaat de beurt van de Superfuck persoon door naar de Lovely fuck persoon. Deze zegt op z´n beurt ´Lovelyfuck, Lovelyfuck, better than a ... fuck´ enz. Het moeilijke van deze game is dat je degene moet aankijken aanwie je de beurt geeft en ook moet je het symbool onthouden van de volgende persoon. Na deze geweldige games gingen we de dansvloer op. De jarige Rohit was inmiddels zo dronken dat hij z´n shirt uittrok en ook T-bone had een slokje teveel op en deed vrolijk met Rohit mee.
Tegen 3 uur komen we bij de Marae terug en twee dames (Sofia en Kirsten) vragen T-bone, een Duitser en mij mee om uit te gaan in de stad. T-bone had ondertussen al wat met één van de dames wat uitgespookt en wilde natuurlijk nog dolgraag uit! De Duitser vond Sofia leuk en ik ging voor de gezeligheid mee. We sprongen zo in auto van de twee zusters uit oorspronkelijk Melbourne en reden downtown. Ik had het gevoel dat het net een film was, gewoon huppakee bij een stel vreemden in de auto springen om samen uit te gaan. Bij de haven aangekomen gaan we naar de Lenin bar waar we ons wel vermaken. Leuke muziek, mensen en sfeer. Het grappige aan de Lenin bar is, dat ze een ijssalon hebben. Voor 15 dollar entree krijg je een dikke jas aan en een gratis wodka in een ijsglas. In de bar vriest het namelijk en veel dingen zijn van ijs gemaakt! Na een tijdje vertrekken we weer richting de Marae. Daar blijven we buiten even praten en ondertussen glippen T-bone en Kirsten (een van de twee zussen) er tussenuit richting de slaapzaal om te praten. Kirsten belist dat ze een taxi terug neemt en haar zus Sofia vertrekt richting huis in Auckland. Ook ik ga tegen vijven slapen en T-bone laat Kirsten tegen zessen uit.

Vervolgens gingen we terug naar de kantine voor het International Pot Luck Dinner. Iedereen moest een maaltijd uit z´n eigen land maken en meenemen. Deze werden over de tafels verspreid en iedereen kon elkaars eten proberen. We waren met een 40 internationale studenten die vooral uit Duitsland kwamen. Daarnaast was Scandinavie ook goed vertegenwoordigt, twee (arrogante) Canadeese dames, een stel uit de United States, een tweetal uit Oostenrijk, Japan en ik als enige Nederlander. Volgens mij werd ik ook regelmatig voor Duitser aangezien omdat ik ook Duits met hun sprak en veel met hun optrok.

Na dit gevarieerde diner, maar niet al te smaakvol, vertrokken we naar de VesBar. De universiteit bar waar een reggae band speelde. Tegen middennacht hebben we Birgit en Rohit met stoel en al omhoog getilt en een birthdaysong gezongen. Ze waren jarig en het is een Duitse traditie om de jarige met stoel en al de lucht in te hijsen.
Tegen 3 uur gaan we met de Maori´s terug naar de slaapplaats. Daar duiken we aldus de Maori traditi nog even de keuken in en we zitten nog even na met blueszang begeleid door gitaarmuziek.

Na het avond eten besluit ik mezelf maar op te sluiten in m´n kamer om m´n dagboek bij te werken en met een tijdelijke dagboek-website bezig te gaan. Echter komt Claudia mij om 8 uur halen omdat dat ´hollandse koffie tijd´ is (dat had ik ze al bijgebracht) en wanneer ik beneden kom staan er al drie mokken koffie klaar. Na gezellig koffie gedronken te hebben raken we natuurlijk aan de praat en wou ik om 9 uur weer naar boven om hun foto´s van Nederland te laten zien. Ze vonden het erg raar dat Nederland beneden het zee niveau lag en waarom liep het dan niet onder? Na de foto´s gekeken te hebben moest ik nog een paar foto´s bij Sara zien. Zoals gewoonlijk raken we weer aan de babbel met z´n drieen. We hebben het weer over cultuur verschillen en over bijvoorbeeld relaties en de stripclub. Ook over het vrijheidskader en geloof. Ze kijken erg raar op van de openheid van de Nederlanse samenleving en hoe vrij je daarin bent. Hun zijn kerkelijk en doen bijvoorbeeld mee met ´we hebben geen sex voor het huwelijk´ dingetje. Ik breng ze veel nieuwe dingen bij over hoe mensen denken en daaruit handelen. Ook vertel ik ze dingen waarover ze gaan nadenken en niet bijvoorbaat al zeggen van dat willen we niet, of daar zijn we tegen. Wel grappig dat het Claudia psychologie studeert en ik haar zoveel kan bij brengen over dat onderwerp waar ze zelf nog niet zo over nagedacht heeft. Ook vinden ze nog steeds dat ik de verkeerde studie doe, ik ben meer een psycholoog en filosoof aldus hun. Na dit zoveelste leerzame gesprek over o.a. het canvas van het leven, gaan we tegen half 1 naar onze kamers. Daar werk ik nog even door aan m´n website en tegen 2 uur snachts is het sloes.

Tijdens dinner vragen Maki en Claudia mij om samen met Sara film te komen kijken. De film gaat over een Maori stel en heet “Once we were warriors”. Omdat ik dit weekend mee doe aan het Maori weekend leek me dit wel interessant om te kijken. De film was wel grappig, maar beetje soft en commercieel.