Gelukkig was ik nog op tijd terug om naar de film te gaan. De film heette ´Paradise Now´ en gaat over zelfmoordenaars in Israel. "The two young Palestinian suicide-bombers at the centre of this provocatively adrenalised film are hardly the fundamentalist zealots of legend. Khaled and Saïd have grown up together in Nablus and work for a pittance at a garage. They seem less threatening than testy, two guys at a loose end in a depressingly stunted environment. Both have signed up to serve the cause, despite the passionate objections of their friend Suha, daughter of a celebrated martyr. When they're given a night's notice that they're being sent to Tel Aviv in a retaliatory strike at Israeli military, they are ordered to act naturally, to conceal from their families and friends that they are about to die. The air of unreality about what's been set in motion becomes more and more unnerving as they´re briefed, fitted out as human bombs and film their stilted martyr's statements. Once they are loose in the field director Hany Abu-Assad wracks up the suspense, compounding their moral panic - can they both actually go through with this? - with our own terror of impending detonation." De film was erg mooi gefilmd en volgens mij heb ik niet eens muziek gehoord! Twee garage mederwerkers leven een gewoon, relaxed leventje en de mooie Suha komt regelmatig met haar auto die kapot is. Ze vind Saïd wel leuk maar die moet er niet zoveel van weten. Op een dag krijgen ze bezoek van een bekende en ze horen dat ze naar Tel Aviv moeten. Ze vertrekken van huis en doen hun martyr´s statement. Een verhaaltje dat het van god moest met een mitrieur in hun handen. Ze krijgen een laatste uitgebreide etensmaaltijd en worden netjes geschoren en in pak gehesen. Saïd was vanaf het begin niet erg zeker maar omdat het van god moest was het DUS goed. Hij moest blij zijn dat hij de uitverkoren is. Z´n vriend Khaled was erg zeker van de zaak en pepperde Saïd een beetje op. Ze gaan met hulp de grens over door opengesneden hekken. Aan de andere kant staat zoals gezegd een auto te wachten maar er komt ok een patroeille wagen aan. De auto die stond te wachten rijd snel weg en de heren zorgen ervoor dat ze als de bliksem terug komen aan de andere kant. Daar kan Khaled nog net op tijd de brengauto halen die wegrijd omdat er ook een helikopter aankomt. Saîd rende later weg en trof slechts een lege plek waar de auto hoorde te staan. Hij gaat weer over de grens naar de Tel Aviv kant en wacht bij een bushalte. Mensen kijken hem raar aan en als ze in de bus zitten gaat hij weer terug naar ´zijn´ kant van de grens, terug naar z´n woonplaats. Ondertussen zoeken de mensen naar Saïd en gaat Khaled alleen op onderzoek uit. Als hij maar niet opgepakt is (met al die explosieven op z´n lichaam), dit zou alle plannen laten mislukken van deze grote en goed geplande actie. De explosieven konden ook niet afgedaan worden omdat dit een nieuwe techniek was. Zodra je hem probeerde te ontmantelen ontplofde het zowieso. Khaled en Saïd lopen elkaar een paar keer net mis en wanneer Saïd bij de garage is om te vragen of Khaled daar geweest was komt toevallig Suha weer aanzetten maar haar auto. Saïd repareert het en rijd met haar mee. Hij is anders dan anders en Suha ondervraagt hem in de auto. Saïd geeft haar een eerste kus en stapt zomaar de auto uit. Op datzelfde moment vraagt Khaled aan de garage maker of Saïd is geweest en hem wordt verteld dat hij met de dame is vertrokken. Hij gaat naar Suha´s huis om op hem te wachten. Wanneer ze thuiskomt vraagt ze wat er met Saïd is en ziet dat hij ook opeens een pak draagt en er anders uitziet (westers, geschoren, haar kort). Ze trekt z´n overhemd open en treft daar de explosieven aan. Ze wordt erg boos dat het op deze manier moet want ze probeert zelf met haar gemeenschap de gelijkenissen in Israel via de normale manier op te lossen. Ze vind de zelfmoordaanslagen maar niks en praat op Khaled in. Khaled denkt dat Saïd naar z´n vaders graf gaat omdat hij daar vlakbij op een bepaalt punt afgezet is door Suha. Daar is hij inderdaad en samen gaan ze naar de ´schuilplek´ van de terroristen. Daar besluiten ze alsnog te gaan en zo gezegd zo gedaan. Ze worden de grens weer over gesmokkeld en worden gedropt in Tel Aviv. Daar aangekomen twijfelt Khaled of dit inderdaad wel zo´n goed idee is zoals Suha vertelde. Maar nu is Saïd erg zeker van z´n zaak. Toch belt Khaled de auto weer terug om naar het eigen land te gaan en ook Saïd zegt (tegen zijn zin in) dat hij terug wil. Op de parkeerplaats laat Saïd Khaled eerst instappen en doet vervolgens de deur dicht. Hij schreeuwd naar de bestuurder te vertrekken en daar vertrekt Khaled in de auto en Saïd gaat de stad weer in om de bus te zoeken. Als eindshot zie je Saïd zitten in een bus met vele militairen en er wordt langzaam ingezoomd op z´n ogen. Plots wordt het scherm wit en de aftiteling begint. Een indrukwekkende film waar je wel even over nadenkt na afloop. Nu heb je ook een beeld bij de verhalen en ook een idee met wat voor achtergrond zoiets gedaan wordt. Het scheelt dat alles wat god wil goed is en dat je dat maar domweg moet volgen natuurlijk. Hij heeft jou uitgekozen dus je moet ook nog blij zijn ook. Hij zal na de zelfmoord opgehaalt worden door twee engelen en happy ending voor hem natuurlijk. Na deze film kom ik er echt acher hoe blij ik ben dat ik daar niet woon en al helemaal dat ik geen geloof heb. Wanneer ik terugkom op Mt Terrace staan veel mede-gebouw genoten buiten en ik ga nog even buiten staan lullen met een Grolschje erbij.