Na de lunch ben ik terug gelopen met de Duitse jongen en de Oostenrijker. Samen zijn we langs de International Student Office geweest om onze verzekeringen te regelen. $250,- voor een semester. Maar ik had al een ´super´ reisverzekering afgesloten in Nederland á 52.50 per maand, dus ik hoopte dat die kosten er ook niet nog eens overheen kwamen. Gelukkig stond Gouda verzekeringen op de ´Approved Insurance List´ maar echter bij het land Norway... Hmm. Hij zou het nog verder uitzoeken en om half 5 moet ik daar weer terug zijn. De Oostenrijker gaat fitnissen met de Fransman (Cedrick) die we ook hadden ontmoet tijdens de lunch. Ook ik wordt meegevraagt door de Oostenrijker maar kan niet omdat ik nog langs de International Office moet. Ook zal ik nog schoenen moeten kopen en some sporting clothes. Als ik in de International Student Office aankom zit het Mexicaanse meisje er ook weer (Claudia). Zij zit te wachten totdat ze met dezelfde kerel als mij kan praten over haar courses. Nadat mijn verzerkering gelukkig is approved gaan we beiden naar The Warehouse waar ik m´n sportkleren goedkoop kan kopen (aldus Petra) en Claudia heeft een wekker nodig omdat ze die nog niet heeft en het misschien toch wel handig is als je vroeg op moet. En het is erg goedkoop at The Warehouse. Ik heb 60 dollar (34 euro) betaald voor een stel sportschoenen ($30), een broekje, shirt en twee handdoeken. We lopen terug all up to Queenstreet (een 2 á 3 km) en daarna nog ongeveer een kilometer om bij Wellesley te komen.

Ik eet een broodje en vertrek richting de Library Cinema om ´A Decent Factory´ te zien waar ik gister al een kaartje voor had gekocht. De film was eigenlijk best wel voorspellend als je het stukje in het blad van het filmfestival gelezen had. "Can a corporation balance profit-making and social responsibility? With Western multinationals outsourcing production to countries with cheaper labour, inferior working conditions and loose environmental standards, this is a central question for corporate managers, investors and customers. In Thomas Balmés´ revealing film, Finnisch cellphone giant Nokia gets more than it bargained for when it decides to audit one of its Asian suppliers. Leading the mission is Nokia´s recently hired Ethics and Environmental Specialist who travels to Shenzhen, China to meet with the European and Chinese managers of a local factory and tour their facilities. The consultants don’t have to dig too far to unearth numerous violations of the already lax Chinese laws on minimum wage and working conditions... With surprising humour, Balmés presents the awkward dance between the probing Nokia inspectors and uneasy local managers, fashioning a perceptive insider’s look at a not-so-decent factory that gives new meaning to the phrase ´Made in China´" Een film over hoe de fabrieken functioneren in de lage lonen landen als China. Nokia is hier het middenpunt omdat deze dit onderzoek naar de productie omstandigheden opstart. Nokia is ongerust over hun reputatie als het naar voren komt dat ze produceren in lageloon landen in fabrieken die zich niet aan de regels houden. Nokia wordt voor twee keuzes gesteld; beweren (tegen de werkelijkheid in) dat ze goed bezig zijn en dat alles via de regels verloopt, of dit onderzoek doen en proberen hun productielijn cq de fabriek te laten functioneren zoals het volgens de wetten hoort. In de film kwamen de dingen naar voren die iedereen over het algemeen wel weet. Zo worden de ´workers´ onderbetaald (behalve als ze overwerken, dan verdienen ze net minimum) en zijn de omstandigheden niet erg goed. Zo moeten alle werknemers op de fabriek wonen en zitten ze met 8 man op 1 kamer. De douche is bijvoorbeeld boven de wc en is de waterplaats van de fabriek in de toiletten met daarin ook het chemisch afval waar de drinkbekers gewoon opstaan. Ook mogen de mannen (10%) niet naar de vrouwen (90%), maar andersom wel. Ze mogen dan niet bij elkaar slapen en zodra ze een kind krijgen dan zal ze een abortus moeten doen of ontslag nemen omdat de directeur van de fabriek getekend heeft voor de ´birth control statement´. Ook kwam duidelijk naar voren dat de managers zich van veel dingen duidelijk bewust zijn maar gewoon erg laks zijn. Ze verzinnen een smoes om bepaalde dingen te verklaren, zoals dat er geen contracten zijn met de werknemers omdat de fabriek zich niet aan (sommige) wetten houd en ze daarom geen contracten mogen maken. Ook komt de overheids inspectie eenmaal per jaar maar die zegt er niks van. Een film die duidelijk visualiseert wat we al wisten. Het is erg handig om ook beelden te hebben bij de verhalen die je kent, nu heb je gezien hoe het er echt aan toegaat. Nadat ik thuiskom pak ik een Grolsch en ga slapen.