|
Dinsdag 12 juli was het zover, vertrek. Gelukkig kon ik een halve week later vertrekken omdat college pas de 18e begon ipv de 11e. Nu had ik nog tijd om veel dingen af te ronden waar ik anders niet aan toegekomen was. Ook had ik het voordeel dat de digitale camera die ik op het oog had, ook die week op de markt kwam (Olympus µ 800). De laptop helaas nog niet, deze heb ik daarom in Duitsland gekocht omdat hij daar al wel verkrijgbaar was (MSI M635). Na alles goed voorbereid te hebben en dus zelfs de digitale camera én laptop gekocht te hebben gingen we richting Frankfurt Airport. Na het afscheid nemen door de beveiliging naar de gates. Voor het eerst in een vliegtuig, best wel spannend, je weet niet wat er gaat komen. In het vliegtuig zat ik naast een stel uit, je raad het nooit, Auckland! Ze hadden vrij genomen en 3 maanden door Europa gereist. De hele rit (buiten het slapen dus, iedereen sliep, ik helaas maar een uurtje) hebben we het over nieuw zeeland gehad en waar ik wel en niet heen moest gaan. Naast veel tips kreeg ik ook hun adres om wat af te gaan spreken in Auckland als hun terug kwamen van hun vakantie rondom Singapore. Ik moest er ook tijdelijk uit in Singapore, dat was niet zo erg want na 12 uur vliegen wil je je benen ook wel even strekken. Na twee uur weer inchecken en op met de volgende 10 uur. Dit keer zat er niemand naast me, wel op de derde stoel, een echt te erg opgetutte te nette dame. Ook deze rit heb ik maar weer 1 uurje geslapen, kloten vliegtuigen. Iets wat het compenseerde is dat ik elke keer wel lekker bij het raam zat waardoor ik heerlijk naar buiten kon staren. In de ochtend kom ik in Sydney aan en moet ik weer twee uur wachten om vervolgens op een kleiner vliegtuigje (Boeing 767) een slechts twee en een halfuur durende vlucht richting Auckland te gaan. In Auckland m´n tas opgehaald en duty free een Glenfiddich gekocht natuurlijk. Vervolgens deed er nog een zo´n aap in zo´n pakkie lastig, deze vroeg wat ik ging doen in Nieuw Zeeland en waarom ik nog geen visum had (je mag 3 maanden op een visitors visum die je niet hoeft aan te vragen) en ik moest laten zien waar ik ging studeren. Nadat die kerel tevreden was kon ik doorlopen en heb ik een Airport Shuttle naar het centrum genomen waar m´n school/campus zit. In de shuttle zat een Amerikaans meisje naast me, deze was ook net aangekomen en ging naar de andere universiteit voor een halfjaar.
Op de campus aangekomen tref ik de jongen die alles regelt. Peter zit in een rolstoel en heeft polio. Hij legt me alles uit en neemt me zelfs mee de stad in om wat te gaan eten. Hij stelde me voor aan al z´n vrienden en s´avonds ben ik uitgenodigt bij al z´n vrienden om een biertje te gaan halen. Maar of dat wel zo verstandig is na 55 uur op met 2 uur slaap en alleen maar vliegtuigvoedsel... Dat vliegtuigvoedsel is trouwens niet echt geweldig, vooral de bacon egg langs je laten gaan, daar krijg je heus geen spijt van.
|
|
